پشت پرده تولید محصولات غذایی کشور.

علی:

هدف ما ترساندن شما از خوردن و یا زندگی کردن نیست سیاست ما از ابتدا تنها اگاهی رسانی به مردم بوده و هست هیچ گاه سعی بر سیاه نمایی نداشته ایم اما خود داستان به اندازه ی کافی سیاه هست.

در متن زیر علاوه برقید شواهد  مصاحبه هایی کوتاه با برخی از تولید کنندگان مواد غذایی در کشور برای سندیت حرف ها داشته ام.

امروز باید از ابی که میخوریم هوایی که تنفس میکنیم و غذایی که میخوریم بترسیم امروزه شاهد انیم که دولت از فراهم کردن ابتدایی ترین چیزها برای بقای مردم عاجز است و بعضی سوال ها را در پیش روی ما قرار میدهد.

برای مثال:

آیا الودگی ها باعث مرگ میشود؟

دولت میگوید نه اما امار و ارقام  وزارت بهداشت و سازمان حفاظت از محیط زیست  میگویند بله اما حقیقت چیست؟

دولت میگوید الودگی هوا به طور مستقیم قاتل مردم نیست و تنها افرادی را که بیماری قلبی یا تنفسی دارند را از پا در می اورد ولی امارو ارقام میگویند سایر افراد هم در مقابل بیماری ها اسیب پذیر تر میشوند و احتمال مرگشان افزایش میابد و صد البته این توجیه خوبی نیست که الودگی هوا چون فقط افراد بیمار را میکشد نمی توان به او لغب قاتل را داد.

بازی کثیفی بین دولت مردان ما در حال شکل گرفتن است یک سازمان با فروش بی رویه تراکم و عمودی سازی شهر و افزایش تراکم جمعیت و تعداد خودروها در محل بازی را شروع میکنددومی با تولید بی محابای خودرو در بازار بی رقابت بازی را ادامه میدهد سومی با تولید بنزین بی کیفیت و چهارمی با تقلیل محیط زیست و از بین بردن باغات و درخت کاری ها چنان هوای آلوده ای برای تنفس ایجاد می کند که بقیه رغبایش از ادامه دادن بازی نا امید میشوند!

و این جا همه ساکت نشسته ایم و منتظریم معجزه شود تا هوا تمیز گردد همه ساکتیم ومیدانیم  موادی همچون ازبست و بنزن در هوای شهرمان چند صد برابر حالت عادی وجود دارند و نمیدانیم که داریم بدون درد میمیریم... .(در همین وب مطالب بیش تری درباره ی گزارش سازمان ملل و... را درباره ی کیفیت هوا بخوانید)

ایا از ابی که میخوریم هم باید بترسیم؟

الکی و بدون دلیل شما را نگران نمیکنم اما کیفیت اب بعضی استان ها خصوصا استان های شمالی بسیار کم شده و ورود فاضلاب های انسانی اطراف رودها هم مزید علت است با پایین امدن اب سدها هم خود به خود کیفیت اب پایین می اید اما فعلا جای نگرانی خاصی نیست.(در همین وب درباره ی کیفیت اب مطالب بیش تری بخوانید).

نان و قند چه طور ان ها را بدون ترس بخوریم؟

در فرهنگ ایرانی نان از ارزش خاصی برخوردار است و یکی از عناصر اصلی سفره ما ایرانی هاست اتفاقا بر خلاف فکر الان شما که فکر میکنید نان های تولیدی عیبی ندارند اما نان های تولیدی مشکلی خاص و اساسی دارند لابد میگویید جوش شیرینی که استفاده میشود ان را خطرناک میکند اما من میگویم در مقابل ماده ای مثل  «سدیم دیتیونیت» یا ان طور که نانوا ها صدایش میزنند(جوهر قند) جوش شیرین چیزی به حساب نمی اید و مال اماتورهاست!

نانواها برای سفید کردن نان و همچین کم کردن مدت ورز و پخت ان از این ماده استفاده میکنند اما این ماده با بدن ما چه میکند؟

به گفته علی میلانی، استاد دانشگاه و متخصص سیاست های غذا و تغذیه  سدیم دیتیونیت، با از بین بردن پرزهای داخل روده مانع جذب مواد غذایی مفید در بدن می شود. برخی پژوهش ها ثابت کرده است تنظیم انسولین را در بدن به هم می زند و باعث دیابت زودرس می شود و از همه مهم تر این که مانع عملکرد آنتی اکسیدان ها می شود و خود این عمل باعث افزایش سرطان میشود!.

کاربرد اصلی این ماده چیست؟ تا جایی که من میدانم سدیم دیتیونیت یا بلانکت، پودری سفید رنگ با ترکیب گوگردی است و کاربردش در صنعت است و در صنایع رنگرزی برای از بین بردن رنگ و بازیافت کاغذ باطله و در موارد معدودی برای زیست شناسی، زمین شناسی و عکاسی مورد استفاده قرار می گیرد و برای سلامت انسان مضر است و در هیچ جای دنیا یک افزودنی غذایی محسوب نمی شود اما در ایران برخی نانواهای متخلف، آن را به آرد نان اضافه می کنند.

در ضمن بعضی از تولید کنندگان قند هم از این ماده برای سفید کردن قند های خود استفاده میکنند.

یکی از بستگان نزدیک من که در کار تولید قند است به صراحت گفت:

برای بعضی کارخانه های تولید قند این کار امری شایعی است در صورتی که ان ها باید از مواد شیمیایی دیگر ان هم با غلظت های پایین استفاده کنند البته دستگاه هایی هم وجود دارند که میتوانند قند را سفید کنند اما این ماده قیمت تمام شده ی کم تری دارد طبق دستور سازمان استاندارد استفاده از این ماده ی شیمیایی باید 10 ppm ( یعنی 10 قسمت در میلیون) باشد اما بعضی از کارخانه ها از ان تا 70 ppm هم استفاده میکنند.

ایا باید از خوردن گوشت و مرغ هم بترسیم؟

استفاده ی گسترده از هورمون های رشد انتی بیوتیک ها و یاحتی موادی مانند تریاک! در مرغداری ها باعث میشود که خود من به همه ی ان ها شک کنم یکی از دوستان پدرم که یکی از بزرگ ترین و مجهزترین کشتارگاه های صنعتی کشور را دارد در گفت و گویی کوتاه با من گفت: به دلیل وجود مرغداری های سنتی در کشور گوشت تولید شده هیچ وقت کیفیت مناسب را ندارد وی ادامه داد چه طور ممکن است یک جوجه بعد از 40 روز تبدیل به مرغی بالغ شود؟ این کار صورت نمیگیرد مگر با استفاده ی هنگفت از هورمون های رشد.

فرایند تولید گوشت گاو و گوسفند هم وضعیت بهتری ندارد.

(خودتان استفاده از روغن پالم مواد نگهدارنده و البته سبزیجاتی که الوده به انواع افت کش ها هستند را به این متن اضافه کنید چرتکه ای بیندازید و نتیجه ای بگیرید!).

اما نتیجه گیری:

با وجود اینکه سرطان سومین عامل مرگ و میر در کشور است و سالانه 30000 نفر جان خود را با ان از دست میدهند نمی توان گفت نقش مواد یاد شده و البته سبک زندگی ما در سرطان نقشی ندارد پس معلوم است که واقعا دارد اتفاق هایی می افتد.

چه کنیم؟

تنها راهی که به ذهن من میرسد زندگی با یک بز در کویر لوت است! زیرا همه  جای کشور اعم از روستاها و دهات درگیر مسئله ی الودگی هستند اما نه، اوضاع در بعضی نقاط هنوز هم ان چنان بد نیست به هر حال فرار از شهرهای بزرگ خودش میتواند کمک بزرگی باشد!

اما از ان جا که فرار برای همه مقدور نیست نقش دولت اهمیت بیش تری پیدا میکند دولت باید انرژی بیش تری برای نظارت بر تولید محصولات بگذارد.

سم در غذا یا غذا در سم؟

 


/ 12 نظر / 10 بازدید
نمایش نظرات قبلی
مرضیه

سلام دوست من، مطلب مفیدی بود مثل همیشه.. اینطور که به نظر میرسه کم کم باید با همون بزه رفت کویری چیزی خیارشور کاشت :) ولی جدا از شوخی زندگی ما تو کشورهای در حال توسعه نوعی زجرکش شدنه!

رعنا

سلام .واقعا ادم متاسف میشه برا ی خودش که حتی غذاییم که میخوره یه جورایی سم هست .امیدوارم اقلا خودمون قبل از دولت یه ذره به خودمون کمک کنیم در حد توان.. راستی در مورد مرغ حداقل سعی کنیم مرغ بالای یک ونیم کیلو نخریم چون وزن معمولش تا جایی که میدونم اینه تا شاید کمتر برای پرورشش از هورمونهای رشد استفاده کرده باشند. ممنون از مطلب مفیدتون

مهشید

اوهوم..! [نگران][عصبانی][ناراحت][عصبانی].... (زبونم قاصره)

به لحظه های من بیا...

الماس از تراش و انسان از تلاش ميدرخشد صادق باش هنگامي كه فقيري ساده باش وقتي كه ثروتمندي مودب باش وقتي در قدرتي وسكوت كن هنگامي كه عصباني هستي

ریحانه

.برنجهای آرسنیک دار هندی. تخم مرغهای چینی .ماهی های کشته شده شده از آلاینده ها .آبهای خوراکی که لاشه حیوانات وآدمهای مقتول درآن غوطه ورند .درصد بالای سمهایی که به درختها ومزارع میزنن.دیگه از کجا باید گفت؟[کلافه]

محبت بی پایان

سلام ببخشید ک دیر ب دیر میام خیلی سرم شلوغ شده ممنونم ک میایی [خرخون][گل]

سخنی به رنگ آسمان

با این اوصاف بهتره بریم یه روستای خیلی دور که غذا های طبیعی بخوریم[ابرو] البته الان تو روستا هام نون محلی و طبیعی و غذا های سالم و بدون هورمون و... کمتر پیدا میشه[نگران]روستایی ها هم دارن به سمت زندگی ماشینی میرن

ناشناس

ولی من بعضی از شهرهارو میبینم ک همچنان از مواد طبیعی استفاده میکنن.. الحمدلله سلامتن و خوب زندگی میکنن.. این موارد بیشتر ب نظر میاد شامل شهرای بزرگ باشه.. تهران و ول کن.. کلا آدم بخواد زود بمیره میتونه تو تهران ساکن بشه ولی شهرا و روستاهای دیگه ای ک دچار این مشکلات نیستن هم، فک نمیکنم کم باشن... ولی از همه ی اینا گذشته.. غمگین تر اینه ک حتی آدما هم دیگ بهم رحم نمیکنن.. اونی ک ماشین میسازه ب این فک نمیکنه اگ ی قطعش و کم بزاره و بی کیفیت باشه جون ی آدم و میگیره.. اون سبزی کار، آب و کودی ک پای سبزیش میریزه ب این فک نمیکنه اگ سمی باشه ممکنه جون ی آدم و بگیره.. نونوا مرغدار و و و... جون دیگران بی ارزش شده ..تو همین تهران وقتی ی ماشین رد میشه ک کلی دود میکنه واقعا از ته قلبم تاسف میخورم ک ب دیگران رحم نمیکنیم.. چی ب سر این انسان اومده ک انقد خودخواه شده نمیدونم..[افسوس]

چه کنیم....